Yeşeren Bir Düşünüz Olsun

Hami Dede evlerinin önündeki oturakta oturuyordu. Yorgun gözlerle bahçedeki ağaçlara baktı bir süre. Bazı ağaçların kurumuş dallarını görüp hayıflandı. Sonra da az ileride oyun oynayan torunları Ahmed İle Mahmud’u seyretmeye başladı. Onları yanına çağırdı. Her iki torunu da dedelerinin davetine koşarak geldiler. Hami Dede torunlarının saçlarını okşayıp yanına oturttu. Aksakalını sıvazlayarak önce ağaçları seyretti. Sonra da Ahmed İle Mahmud’a işaret ederek ağaçları torunlarına gösterdi. Çocuklar dedelerinin gösterdiği ağaçları seyredip bakıştılar. Hami Dede, ne demek istediğinin anlaşılmadığını fark etmişti. Gülümsedi, Sonra da bahçenin ağaçsız taraflarını gösterdi. Çocuklar Dedelerinin ne anlatmaya çalıştığını merak ediyorlardı. Sabırsızlanıyorlardı! Çocuklar dedelerinin ne demek istediğini anlamaya başlamışlardı. İkisi de dönüp bahçenin ağaçsız tarafına baktılar. Akıllarından buraların da ağaçlandırılması fikri geçiyordu. Nasıl yapılacağını bilmediklerinden dedelerinin gözlerinin içine baktılar. İkisi de dedelerinin bilgili olduğunu düşünüyorlardı. Evet onlara göre dedeleri her şeyi bilirdi. Ahmed; Bu nasıl başarılır Nasıl artacak sayı Nerden fidan buluruz Ne zaman dikim ayı Dedi. Hami Dedenin mutluluğuna diyecek yoktu. Başladı anlatmaya şimdi bakın çocuklar güzel insanlar olun İyilik düşünün ki huzur, emniyet bulun eserimizin okuyucularımıza ilham kaynağı olması temennisiyle…